Kalender

Agenda

Typex
typex-.png
Vrijdag, 09 November 2018, 16:00 - 17:30
Signeersessie

Misschien wel de beste strip van 2018: een vuistdikke stripbiografie van Andy Warhol
Tekst: Geert De Weyer - stripjournalist De Morgen

 

Typex- Andy

Droge keel, klamme handjes en nerveus schuifelend op zijn stoel. We schrijven …., New York City. Voor hem op tafel: de volledig geschetste versie van de zowat 500 pagina’s tellende, opvallende stripbiografie over Andy Warhol. Aan de andere kant van de tafel:  Michael Dayton Hermann, licentie-directeur van The Warhol Foundation.

5 jaar had de Amsterdammer Typex op dat moment al aan het boek gewerkt, maar toen hij er mee naar zijn uitgeverij Casterman trok, verging het lachen hem even. “Ze wezen er immers op dat de rechten onbetaalbaar zouden worden. Elk portret, elke afbeelding had een eigen advocatenkantoor. Dat zou stropdas versus stropdas worden. Ze hebben me daarop aangeraden zélf naar The Warhol Foundation in Manhattan te reizen, omdat ik mondig was en het als artiest beter kon uitleggen. Ik trok dus op reis en ik nam mee: een speciaal voor de gelegenheid gedrukt exemplaar van mijn geschetste versie, aangevuld met ingekleurde illustraties en afgewerkte pagina’s.”

Zo’n tien minuten na de ontmoeting tussen beiden, kon Typex (56) een eerste keer ademhalen. “De man die over de mail zo formeel bleek, bleek een kerel met tattoos, naar achteren gekamd haar een Hawaïaans bloesje. Hij was een van ons. Was zelf een artiest. En hij moest erg lachen met het boek en begreep alle verwijzingen. Ik heb toch maar gevraagd hoe bang ik voor hem moest zijn. ‘Niet!’, zei hij. ‘Dit is wat wij willen’. Ik kreeg carte blanche, Casterman ontving later een officieel vriendentarief voor de rechten.”

Tom of Finland & Guy Peellaert 

In oktober mocht het boek dan verschenen. En hoe? Het lijvige, 526 pagina en 10 hoofdstukken tellende boek kwam meteen uit in zes talen in veertien landen. In Amerika ging uitgever Abrams -geen kleintje- met de rechten aan de haal. Er wordt dus veel verwacht van dit boek.

Typex (56) verbeeldt in zijn tweede stripbio -in 2013 moest Rembrandt er aan geloven- alle facetten en fasen van Warhols leven. Over zijn woelige jeugdjaren, de getroebleerde relatie met zijn moeder, zijn fascinatie voor Truman Capote, zijn eerste successen of de moordpoging op hem. Maar evenzeer hoe Warhol gebukt ging onder zijn fysiek, seks tot kunstvorm verhief of beroemdheden eerst adoreerde en nadien afviel. Elk hoofdstuk kent zijn eigen stijl en uitwerking. “Het hoofdstuk over zijn jeugd is in zwartwit omdat hij opgroeide in een tijd waarin er geen kleur was. Niet op televisie, niet in de bladen. Kijk, deze stijl refereert naar Tom of Finland omdat hij toen met seksfilms bezig was, en dit hoofdstuk over Warhols Pop-Art, verwijst naar de Belgische Pop Art-artiest Guy Peellaert. De bedoeling is de lezer in andere werelden te brengen. Ik was eerst bang dat het boek daardoor te druk en te chaotisch zou worden, maar het verhaal is zo extensief en intensief dat het zo wel ingedeeld moést worden. Nu sluit je de ene wereld af, en ga je over in de volgende. Ik raad ook aan één hoofdstukje per keer te lezen.”

Research In NYC en Pitsburgh

Nog voor hij een eerst Warhol-ventje aan het papier toevertrouwde, las hij zowat alle boeken over de kunstenaar. Nadien trok hij naar de VS om zich te documenteren. “Ik ben zowel naar NYC als naar Pittsburgh, in de staat Pennsylvania, getrokken. Vooral die laatste was belangrijk. Je kan daar nog zijn verleden rondlopen. In Manhattan is alles weg, zelfs Studio 54. In Pittsburgh is zelf het huis waarin ie woonde nog in het bezit van zijn familie. Het is er zelfs nog even armoedig als vroeger. In tegenstelling tot in Warhols jeugdjaren wonen er nu geen Karpaten en oostblokkers meer, wel veel zwarten. Ja, je moet je echt krakkemikkige huizen voorstellen met in elkaar getimmerde losse planken voor de ramen. Maar los daarvan bezit die stad ’s werelds mooiste Warhol-Museum: The Warhol. Ze hebben er de beste collectie, met daarnaast spelen van Warjol die andere musea niet expo-waardig achten, zoals tijdcapsule-dozen. Warhol was een horder, hij  kon niets weggooien. Om de zoveel tijd zette ie een doos onder zijn bureau en veegde hij in één beweging alles erin in zo’n doos. Honderden, hebben ze er in The Warhol.”

Beroemdheden

Typex’ boek levert bijna een freakshow van de meest uiteenlopende artiesten: Dali, Lou Reed, Bob Dylan,… Zelfs Donald Trump is zijn eigen zelve in het bijzijn van Warhol (die een zeefdrukkenreeks van de Trump Tower voor hem maakte, maar door Trump werd wandelen gestuurd) “Wie een beetje bekend was als artiest in het artistieke wereldje, wilde via hem zijn of haar culturele geloofwaardigheid opkrikken. Warhol sloeg die waardigheid dan wel meteen aan diggelen vanaf het moment dat hij zijn mond opentrok. Want hij was vooral geïnteresseerd in roddel. 

Maar je kan dus geen Warhol-boek maken zonder die stoet van beroemdheden. Hij had hen nodig om doelen te bereiken. Maar ik laat hem ook zeggen dat hij vooral een product wilde zijn -wat hij ook zelf zo verwoordde. De oppervlakkigheid en eenzaamheid die uit zijn beroemdheid voortsproot, cultiveerde hij. Ik kan me voorstellen dat het zijn doel was om te streven naar dat soort anonieme beroemdheid, net als een blik Campbell’s Soup eeuwige bekendheid verwierf.”

Gebruik van cookies

Door deze website te bezoeken zonder je browserinstellingen te wijzigen, verklaar je je akkoord met het gebruik van cookies of vergelijkbare technologieën die worden gebruikt voor het aanpassen van de diensten en aanbiedingen aan je interesses en voor het beveiligen van de transacties op onze website. Voor meer informatie of om je instellingen te beheren of te wijzigen.