Dirigent Riccardo Chailly heeft de Symfonieën van Beethoven onder het stof vandaan gehaald. Zou zijn integrale versie een nieuwe stap kunnen zijn die noodzakelijk is om de klassieke muziek een nieuw publiek te bezorgen?

Klassieke muziek heeft het imago ouderwets en stijf te zijn en het grote publiek toont er niet veel interesse voor. In Europa alleszins. Thuis, op school of in de media, behalve op gespecialiseerde radiozenders als Klara of Musiq’3, hoor je geen klassieke muziek en dus vraagt de democratisering ervan onvermijdelijk een creatieve, innoverende aanpak, zowel qua vorm als qua inhoud.

De gebaande paden verlaten, dat is wat de Italiaanse dirigent Riccardo Chailly wilde bereiken. Hij staat sinds zes jaar aan het hoofd van het oudste orkest ter wereld, het Gewandhaus en hij wilde de historische traditie respecteren die de muzikaal directeurs van het beroemde instituut van Leipzig in ere houden: de integrale versie brengen van de symfonieën van Beethoven. Maar... op een andere manier.

Het Gewandhaus speelt de muziek van Beethoven al sinds de tijd van de componist zelf. Logisch dus dat het voor de Italiaanse dirigent niet zonder moeite ging om de symfonieën van de Duitse componist op een andere manier te interpreteren. Drie en een half jaar heeft hij nodig gehad om het resultaat te bekomen dat je nu kunt beluisteren op de integrale uitvoering (op 5 cd's) die uitgegeven is door Decca. “Door Beethoven te interpreteren zoals wij dat doen wordt hij opnieuw choquerend, intens en origineel,” vertelt Riccardo Chailly in een interview. “Dat lijkt misschien makkelijk te verwezenlijken, maar dat is totaal niet het geval. Geen enkel orkest ter wereld speelt dit zo. Alles heeft te maken met de grondige bewerking van alle partituren, om de vervelende passages eruit te halen.”

Om uit haar getto te geraken heeft de klassieke muziek een nieuw publiek nodig. Geen gemakkelijke opgave, want je moet ze toegankelijk maken zonder angst om haar waardigheid aan te tasten. Zullen we ooit dat magische kruispunt vinden waar puristen en het nieuwe publiek elkaar vinden?